όταν με ρώτησαν - ντίνα τι άλλο έχεις να μας πεις για τον άνηθο, είπα...

 

...πολλές φορές αναζητώ (πολύχρονες αναζητήσεις) σε συλλογές κρητικών μαντινάδων, 

σε νησιώτικες καταγραφές και σε ψηφιοποιημένα λαογραφικά ευρετήρια, αναφορές για αγαπημένα μου βότανα!
Εκεί βρίσκω δεκάδες αναφορές για τον βασιλικό, 
την μυρτιά, 
την δάφνη, 
την λεμονιά, 
την ελιά, 
το αμπέλι, τον δυόσμο...
και ω, του μυστηρίου - ο άνηθος απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά. 
Δεν φαίνεται να απέκτησε ποτέ τον συμβολισμό που θα τον έκανε να περάσει στη δημοτική ποίηση. 
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ήταν ή είναι ασήμαντος. 
Το αντίθετο. 
Ήταν και είναι τόσο καθημερινός, τόσο αυτονόητος στην κουζίνα μας,
στον κήπο και στις γλάστρες μας, ώστε έμεινε έξω από την ποίηση. 

Ο βασιλικός μπήκε στα τραγούδια· ο άνηθος μπήκε στην κατσαρόλα.
Και, ξέρετε; ...αυτή η απουσία λέει κι αυτή μια ιστορία.
Μου θύμισε έναν παλιό βιβλιοθηκάριο που είχα γνωρίσει κάποτε σε μια βιβλιοθήκη. 

Όταν δεν βρήκαμε αυτό που ψάχναμε, χαμογέλασε και είπε:
-. Α, αγαπητή μου - αν δεν το κράτησε το χαρτί, ίσως το κράτησε η μνήμη.
Έτσι κι εδώ. 
Δεν βρήκα το δίστιχο που αναζητούσα! 
Και εδώ θα μου επιτρέψετε μια μικρή ποιητική αυθαιρεσία - έκλεισα τότε την έρευνά μου με λόγια που δεν είναι παραδοσιακά, μα γεννήθηκαν από όσα είχα διάβασα για τον άνηθο και σας τα μεταφέρω εδώ...

συνέχεια του άρθρου: https://botanologia.blogspot.com/2026/07/blog-post_18.html