Hikikomori:οι άνθρωποι που έχουν αποσυνδέσει τον εαυτό τους από την κοινωνία

Ο νεαρός της φωτογραφίας λέγεται Churo και είναι 24 ετών.Ονειρεύεται να τραγουδά στην όπερα αλλά για την κακή του τύχη, είναι ο μεγαλύτερος γιος της οικογένειας, κι αυτό στην Ιαπωνία σημαίνει ότι πρέπει να αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση.

Ο Churo αρνείται.

Το σώμα του, το μυαλό του, η ψυχή του αρνούνται.
Κλείστηκε στο δωμάτιό του και δεν βλέπει άνθρωπο εδώ και δύο χρόνια.
Ούτε φίλους, ούτε γονείς, ούτε ξένους, κανέναν.
Άλλος ένας νεαρός Ιάπωνας που έγινε hikikomori.

Τι είναι το/οι hikikomori;
Ο όρος hikikomori στα ιαπωνικά αναφέρεται σε ανθρώπους που αποφεύγουν τις κοινωνικές και προσωπικές επαφές για μια παρατεταμένη χρονική περίοδο η οποία μπορεί να διαρκεί από έξι μήνες έως και χρόνια.
Αυτός είναι ο ορισμός που δίνει το Υπουργείο Υγείας, Εργασίας και Ευημερίας της Ιαπωνίας.
Ο ίδιος όρος περιγράφει τόσο τους ανθρώπους όσο και το φαινόμενο της απομάκρυνσης και του εγκλεισμού στο σπίτι.
Τις περισσότερες φορές οι hikikomori  ή πιο επίσημα shakaiteki hikikomori απομονώνονται στο δωμάτιό τους, κρύβονται από όλο τον κόσμο και συνήθως δεν μπορούν να συντηρήσουν  οικονομικά τους εαυτούς τους.

Τον Σεπτέμβριο του 2016 ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα μιας έρευνας σύμφωνα με την οποία, ο αριθμός των hikikomori σε ολόκληρη την Ιαπωνία είναι 540.000 άτομα. 
Από αυτούς, το 35% επέβαλαν μόνοι τους στους αυτούς τους συνθήκες εγκλεισμού και απομόνωσης από τον κόσμο.
Αυτά είναι τα κρατικά στοιχεία.
Από την άλλη, οι ίδιοι οι hikikomori αλλά και οι εδικοί ψυχικής υγείας υπολογίζουν τον αριθμό αυτό σε ένα εκατομμύριο άτομα, μόνο στην Ιαπωνία.

Ο Churo  δεν είναι ο μόνος κι ας νιώθει ολομόναχος.
Μοιάζει κι αυτός όπως και οι άλλοι hikikomori με απομονωμένα, έρημα νησιά σε έναν ωκεανό μοναξιάς , σιωπής και απραγίας.
Ο Fuminori Akoa, 29 ετών είναι κλεισμένος στο δωμάτιό του εδώ και έναν χρόνο.
Σύμφωνα με τον ίδιο, «είναι ένας σπουδαίος άνδρας και θα μπορούσε να κάνει εξαιρετικά πράγματα αλλά δεν κάνει πάντα το καλύτερο που μπορεί» εξηγεί η φωτογράφος Maika Elan.

Από πού ξεφύτρωσε το hikikomori;
Στην Ιαπωνία χιλιάδες νέοι άνθρωποι απλώς αποσυνδέουν τον εαυτό τους από την κοινωνία, σαν να βγάζουν μια συσκευή από την πρίζα.
Πολλοί συνδέουν το φαινόμενο με την εξάρτηση από τα social media ή το video gaming αλλά φαίνεται ότι οι hikikomori  θα κλείνονταν στο δωμάτιο και τον εαυτό τους είτε υπήρχαν τα social media είτε όχι.

Σύμφωνα με τους The New York Times, οι γιατροί άρχισαν να παρατηρούν το  hikikomori ως κοινωνικό φαινόμενο γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 1980 όταν νεαροί άντρες άρχισαν να απομακρύνονται από την κοινωνία, να αρνούνται να επικοινωνήσουν, να κλείνονται στα δωμάτιά τους και να πέφτουν σε λήθαργο.
Ο ψυχίατρος Tamaki Saitō, συγγραφέας του βιβλίου:
«Hikikomori: Εφηβεία δίχως τέλος», δήλωσε στο BBC:
 “Έχουν θύελλα στο μυαλό. Επιθυμούν να βγουν έξω στoν κόσμο, να κάνουν φίλους ή να ερωτευθούν αλλά δεν μπορούν.”

Μια παρόμοια άποψη εξέφρασε και  ο  ψυχίατρος  Sekiguchi Hiroshi  στο διαδικτυακό περιοδικό Nippon.com, μόνο που ο Sekiguchi Hiroshi επιχειρεί να βρει και τα αίτια :
“Οι hikikomori νιώθουν ένα βαθύ αίσθημα ντροπής που δεν μπορούν να εργαστούν σε μια δουλειά όπως οι περισσότεροι «κανονικοί» άνθρωποι. Θεωρούν ότι οι ίδιοι δεν αξίζουν τίποτα και δεν έχουν τα προσόντα για να είναι ευτυχισμένοι.
Οι περισσότεροι νιώθουν ότι απογοήτευσαν / πρόδωσαν τις προσδοκίες των γονιών τους.
Ταυτόχρονα είναι παγιδευμένοι σε μια μεσοβέζικη κατάσταση:
σε μια εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στον εαυτό τους που θέλει να βγει έξω στον κόσμο και τον άλλο εαυτό τους που τους καταδικάζει συνέχεια για την αποτυχία τους να το καταφέρουν”.

Καθόλου παράξενο που το φαινόμενο παρατηρείται σε τέτοια έκταση στην Ιαπωνία, σε μια χώρα που η αξία του ανθρώπου κρίνεται από την εργασία του. Όσο περισσότερο εργάζεται κανείς, τόσο περισσότερο αξίζει.
Πολλοί  hikikomori  το παραδέχονται ανοιχτά: αυτό που τρέμουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι να μήπως κάποιος τους ρωτήσει: «με τι ασχολείσαι τώρα;».
Το 60% από αυτούς έχουν εργαστεί στο παρελθόν.
Ίσως μάλιστα να έχουν περάσει από δουλειές με εξωφρενικά βαρύ φόρτο εργασίας ή να δέχθηκαν  αβάσταχτη πίεση από προϊσταμένους τους.
Τέτοιες εμπειρίες έχουν καταστήσει στα μάτια τους την εργασία αντικείμενο τρόμου.

Σύμφωνα με μια έρευνα δύο αμερικανών ψυχιάτρων του 2010, το hikikomori δεν είναι ψυχική διαταραχή αλλά “σύνδρομο που συνδέεται με την κουλτούρα” της Ιαπωνίας.
Μια μελέτη του 2012 πάντως, διαπιστώνει ότι οι περισσότεροι hikikomori προέρχονται από τη μεσαία τάξη, από γονείς που είχαν προσδοκίες από τα παιδιά τους αλλά και την οικονομική άνεση να τους στηρίξουν όσο παραμένουν έγκλειστοι.
Ο Toshi , ένας 35χρονος hikikomori , υποστηρίζει ότι το φαινόμενο  προέκυψε κατά  τη δεκαετία του ’80, όταν άνθιζε η οικονομία”baburu” ή αλλιώς τα χρόνια της Ιαπωνικής φούσκας.

Θα βγουν ποτέ από τα δωμάτιά τους;
Τα τελευταία χρόνια, η Ιαπωνική κυβέρνηση δημιούργησε οργανώσεις  για τους hikikomori  ή τις οικογένειες  τους, για να τους βοηθήσουν στη μετάβασή τους πίσω στον κόσμο.
Αυτό που φοβάται περισσότερο η κυβέρνηση είναι ότι σε μια εικοσαετία που οι γονείς τους δεν θα είναι πλέον στη ζωή και δεν θα μπορούν να τους συντηρούν, ένα εκατομμύριο εξαρτημένοι ανθρώποι δεν θα είναι σε θέση να βιοπορίζονται άρα θα επιβαρρύνουν το κράτος.

Οι ίδιοι οι hikikomori επίσης, οι πρώην και οι νυν έγκλειστοι έχουν δημιουργήσει κάποιες δραστηριότητες.
Σε συνεργασία  με ψυχολόγους και ψυχίατρους, έχουν οργανώσει συναντήσεις και  δίκτυα υποστήριξης και μάλιστα, έχουν ξεκινήσει μια εφημερίδα, τη Hikikomori Shimbun.
Η ιδέα ήταν του 33χρονου Naohiro Kimura ο οποίος έζησε δέκα ολόκληρα χρόνια κλεισμένος στο δωμάτιό του μετά την αποτυχία του σε κάποιες εξετάσεις, μην κατανοώντας μάλιστα  για πολύ καιρό ότι ήταν hikikomori.

Σε ένα πρόσφατο άρθρο του, το National Geographic δημοσίευσε τις φωτογραφίες της Maika Elan από το Βιετνάμ  η οποία κατάφερε να συναντήσει μερικούς από τους “αόρατους” έγλειστους Ιάπωνες και να τους απαθανατίσει μέσα στα δωμάτιά τους.
Η φωτογράφος έμαθε για το φαινόμενο hikikomori από την Oguri Ayako, η οποία εργάζεται  εθελοντικά για τον Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό New Start ως “μισθωμένη αδερφή”.
Αυτό που κάνει είναι να επισκέπτεται τους hikikomori στο σπίτι τους και να επιδιώκει να αποκτήσει  κάποια προσωπική επαφή μαζί τους.
Στόχος της είναι να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους και να καταφέρει να τους φέρει στo πρόγραμμα επανένταξης  New Start.
Θα χρειαστεί χρόνος αλλά ο μόνος δρόμος προς τα έξω είναι να δημιουργηθούν ευκαιρίες για να επανασυνδεθούν οι hikikomori με την κοινωνία.
Εφόσον όμως η βαθύτερη ρίζα του φαινομένου βρίσκεται στη νοοτροπία των Ιαπώνων να δουλεύουν μέχρι τελικής εξόντωσης και να αξιολογούν τους ανθρώπους με μόνο κριτήριο την εργασία τους, αυτό που πρέπει να αλλάξει  είναι ο τρόπος που μια ολόκληρη κοινωνία βλέπει την εργασία.
πηγή του άρθρου:nostimonimar.gr
tvxs.gr
Από την Ιφιγένεια Κοντού 

galatsinews:togalatsi.blogspot.com

το θεμελιώδες δικαίωμα του πολίτη να ΜΗΝ έχει τραπεζικό λογαριασμό.

Του Νίκου Σταθόπουλου*
Διαβάζω:"Πονοκέφαλο στους κεντρικούς τραπεζίτες προκαλεί ο ποταμός ρευστότητας (31 δισ. €), που παραμένει εκτός τραπεζικού συστήματος, δυσχεραίνοντας την άρση των περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων"(Σοφοκλέουςin, 29/01/2018).

Ο συντάκτης εννοεί ότι συνεχίζεται η επιβολή των «capital controls», ΕΠΕΙΔΗ οι πολίτες δεν τοποθετούν το ρευστό χρήμα τους  στις τράπεζες.
Δηλαδή αντιστρέφει πλήρως την πραγματικότητα!
Η αλήθεια είναι ακριβώς αντίθετη: ο κόσμος δεν τοποθετεί τα χρήματά του στις τράπεζες ΕΠΕΙΔΗ συνεχίζεται η επιβολή των capital controls!

Και εδώ που τα λέμε, γιατί κάποιος που έχει λίγη ρευστότητα, να την τοποθετήσει σε τράπεζα, αντί να την φυλάξει, σαν κόρη οφθαλμού, σε ένα δικό του ασφαλές μέρος;

Παλιά, ένας πολίτης είχε δυο σοβαρούς λόγους να καταθέσει τα χρήματά του σε τράπεζα.
Πρώτον, αυτό του έδινε ένα μικρό επιτόκιο, που μείωνε την «φθορά» του νομίσματος.
Δεύτερον, η κατάθεση στην τράπεζα ήταν ασφαλής.
Ο καθένας είχε την σιγουριά ότι το ποσό που κατέθετε, θα το έπαιρνε πίσω.

Σήμερα και οι δυο αυτοί λόγοι έχουν, όχι μόνο καταρρεύσει, αλλά πλήρως αντιστραφεί.
Ούτε κουβέντα βέβαια για επιτόκιο.
Αλλά επιπλέον οι τραπεζίτες χρεώνουν την παραμικρή πράξη, ακόμα και όταν αυτή είναι εντελώς αυτοματοποιημένη, με μηδενικό κόστος για την τράπεζα.
Ορισμένες φορές ο πολίτης πρέπει να πληρώσει, απλά και μόνο για… να ενημερωθεί!
Η μόνη βεβαιότητα που του απομένει είναι ότι, όσο τα χρήματά του μένουν στην τράπεζα, τόσο θα μειώνονται.

Επιπλέον η τράπεζα είναι σήμερα το πιο αβέβαιο και ανασφαλές μέρος για να σιγουρέψει ένας πολίτης τα χρήματά του.
Δεν κινδυνεύει βέβαια από ληστεία, αλλά κινδυνεύει να του τα αρπάξει το Κράτος.
Το «κούρεμα» είναι πλέον ένα αποδεκτό ενδεχόμενο, η νομιμότητα του οποίου δεν αμφισβητείται. Αλλά επιπλέον το Κράτος μπορεί ανά πάσα στιγμή να κλειδώσει τον λογαριασμό οποιουδήποτε πολίτη, χωρίς να απαιτείται απόφαση καμίας Δικαστικής Αρχής.
Όταν το κράτος χρωστάει στον πολίτη, το μόνο που αυτός μπορεί να κάνει είναι να… περιμένει.
Ας θυμίσουμε ότι σήμερα το Κράτος χρωστάει 3,15 δισ. € στους πολίτες.
Όταν όμως ο πολίτης χρωστάει στο Κράτος, το Κράτος μπορεί χωρίς προειδοποίηση να αδειάσει τον λογαριασμό του, ακόμα και αν το ίδιο το Κράτος χρωστάει στον συγκεκριμένο πολίτη το ίδιο ή και μεγαλύτερο ποσό!

Ας θυμίσουμε την εξωφρενική διάταξη του Ν. 4152/2013 (νόμος της ΝΔ, τον οποίο εφαρμόζει ο ΣΥΡΙΖΑ):
«Το Δημόσιο διατηρεί το δικαίωμα, και μετά τη συμμόρφωση του οφειλέτη στη ρύθμιση τμηματικής καταβολής που του χορηγήθηκε, να επιβάλει κατασχέσεις και να εγγράφει υποθήκες σε περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη των συνυπόχρεων προσώπων ή των εγγυητών».

Ζούμε μια εποχή όπου η σύμπραξη τραπεζών-κράτους μοιάζει με ένα κονσόρτσιουμ, που σκοπό έχει να κηδεμονεύει τα χρήματα τον πολιτών.
Όταν οι τράπεζες χρεοκοπούν, το κράτος δανείζεται εν ονόματι των πολιτών και σώζει… τους υπόλογους τραπεζίτες (από το 2012, το Κράτος χρέωσε τους πολίτες πάνω από 40 δισ. € για να τα δώσεις στους τραπεζίτες).
Με απλά λόγια, οι τραπεζίτες κακοδιαχειρίζονται τα χρήματα των πελατών τους και το Κράτος μας, αντί να τους κυρώσει βάσει της εξουσίας που διαθέτει, τιμωρεί τα θύματά τους, επιβάλλοντας στους πολίτες να δώσουν και άλλα χρήματα στους τραπεζίτες, οι οποίοι, δεν χρειάζεται πλέον να πηδήξουν από τα παράθυρα όπως στην μεγάλη χρεοκοπία του 1929.

Οι ευγνώμονες τραπεζίτες, με την σειρά τους, θέτουν τους λογαριασμούς των πελατών τους στη διάθεση του Κράτους.
Το οποίο καθιστά υποχρεωτική την κατάθεση των χρημάτων των πολιτών στους τραπεζίτες.
Έτσι ο κύκλος κλείνει.
Η ολοκλήρωση του συστήματος είναι η γενικευμένη επιβολή του λεγόμενου «πλαστικού χρήματος». Ο πολίτης χάνει πλέον κάθε επαφή με το χρήμα του, εφόσον κάθε συναλλαγή βρίσκεται υπό τον έλεγχο και την αίρεση του συμπλέγματος κράτος-τράπεζα.

Η λογική εξέλιξη θα είναι η ποινικοποίηση της κατοχής ρευστού χρήματος.
Μην μειδιάτε, έχει ήδη αρχίσει.
Πρόσφατα ένας ηλικιωμένος φίλος μου πήγε σε μια τράπεζα για να χαλάσει ένα χαρτονόμισμα των 500 €.
Ίσα που δεν φώναξαν την αστυνομία!
Του ζήτησαν να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση για να εξηγήσει που βρήκε το χαρτονόμισμα και μετά από χίλια ζόρια, του το χάλασαν… κρατώντας προμήθεια 2,40 €!
Φίλοι μου από το εξωτερικό, μου λένε ότι όταν πάει κάποιος να τραβήξει από την τράπεζά του ένα ποσό που ξεπερνάει 2 ή 3 χιλιάδες ευρώ, πρέπει να κλείσει ραντεβού 15 μέρες νωρίτερα.
Και κυρίως ο τραπεζίτης τον ρωτάει τι θέλει τα χρήματά του!
Ναι, καλά διαβάσατε, ο τραπεζίτης ρωτάει τον άνθρωπο που του εμπιστεύτηκε δικά του χρήματά, τι θέλει να κάνει τα χρήματά του, για να δεχτεί να του δώσει πίσω τα χρήματά του!

Όποιος λοιπόν εκπλήσσεται, για την απροθυμία των πολιτών να καταθέσουν το ρευστό τους στις τράπεζες, μάλλον είναι αφελής.
Εκτός αν επιχειρεί να μας πείσει ότι με τον τρόπο αυτό θα τελειώσουν τα capital controls, οπότε έχει αναλάβει την προπαγάνδα αυτού του νέου μορφώματος, που μπορούμε να αποκαλέσουμε «κονσόρτσιουμ κράτος-τράπεζα».

Σκέφτομαι ότι ήρθε η ώρα, στην επόμενη αναθεώρηση τους Συντάγματος, να συζητηθεί και το θεμελιώδες δικαίωμα του πολίτη να ΜΗΝ έχει τραπεζικό λογαριασμό.

* Ο Νίκος Σταθόπουλος είναι πολιτικός επιστήμονας και έχει σπουδάσει στον Καναδά.

πηγή του άρθρου : tvxs.gr
το είδα και:enallaktikos.gr
photo:freepik.com

galatsinews:togalatsi.blogspot.gr