πες το με ένα ποίημα-Να ήμουνα Παπούς

«Ἂχ ἔλεγε ὁ Κοκός,

παπποὺς νὰ ἤμουν τώρα,

νὰ κάνω τὸ σοφό,

νὰ βήχω νὰ ρουφῶ

ταμπάκο ὅλη τὴν ὥρα.

Ἄσπρα νὰ ἔχω γένια,

ποτὲ νὰ μὴ διαβάζω,

σχολειὸ νὰ μὴν πηγαίνω,

στὸ σπίτι μου νὰ μένω

κι ὅλο νὰ νυστάζω.

Νὰ παίζω κάθε μέρα

μὲ κάποιο κομπολόγι,

νὰ μὴ μοῦ λένε γιὰ δουλειά,

καὶ νὰ φορῶ γυαλιά,

καὶ νἄχω καὶ ρολόγι.

Νὰ λέω παραμύθια

ἐπάνω ἀπὸ τὸ στρῶμα,

κι ὅλοι τους στὴ μιλιά μου,

νὰ στέκουνε μπροστά μου

μ᾿ ὀρθάνοιχτο τὸ στόμα.

Νὰ μοῦ φιλοῦν τὸ χέρι,

εὐχὲς πολλὲς νὰ δίνω

καὶ πάντα καθιστὸς

καὶ σ᾿ ὅλους σεβαστός,

νὰ τρώγω καὶ νὰ πίνω.

Νἄχω καὶ μιὰ μαγκούρα,

νὰ κάνω τὸν κακό

κι ἄμα θυμὸς μὲ πάρει

ν᾿ ἀρχίζω στὸ στειλιάρι

καὶ τὸν τρελλὸ–Κοκό».

Ἐτοῦτα κι ἄλλα λέει

μὲ γνώση παιδική,

γιατὶ ὁ Κοκὸς δὲν ξέρει

πὼς θέλουν κι ὅλοι οἱ γέροι

νὰ γίνουνε Κοκοί…

και βέβαια είναι Γεώργιος Σουρής!!!

ntina

πες το με ένα ποίημα - Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος, τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ, καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος, κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.

Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος,
τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ,
καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος,
κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.

Σὲ μία καρέκλα τὅνα ποδάρι μου τεντώνω,
τὸ ἄλλο σὲ μίαν ἄλλη, κι ὀλίγο παρεκεῖ
ἀφήνω τὸ καπέλο, καὶ ἀρχινῶ μὲ τόνο
τοὺς ὑπουργοὺς νὰ βρίζω καὶ τὴν πολιτική.

Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί οὐρανὸς ! τί φύσις !
ἀχνίζει ἐμπροστά μου ὁ καϊμακλῆς καφές,
κι ἐγὼ κατεμπνευσμένος γιὰ ὅλα φέρνω κρίσεις,
καὶ μόνος μου τὶς βρίσκω μεγάλες καὶ σοφές.

Βρίζω Ἐγγλέζους, Ρώσους, καὶ ὅποιους ἄλλους θέλω,
καὶ στρίβω τὸ μουστάκι μ᾿ ἀγέρωχο πολύ,
καὶ μέσα στὸ θυμό μου κατὰ διαόλου στέλλω
τὸν ἴδιον ἑαυτό μου, καὶ γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τὸν νοῦν στὸν Διάκο καὶ εἰς τὸν Καραΐσκο,
κατενθουσιασμένος τὰ γένια μου μαδῶ,
τὸν Ἕλληνα εἰς ὅλα ἀνώτερο τὸν βρίσκω,
κι ἀπάνω στὴν καρέκλα χαρούμενος πηδῶ.

Τὴν φίλη μας Εὐρώπη μὲ πέντε φασκελώνω,
ἀπάνω στὸ τραπέζι τὸν γρόθο μου κτυπῶ...
Ἐχύθη ὁ καφές μου, τὰ ροῦχα μου λερώνω,
κι ὅσες βλαστήμιες ξέρω ἀρχίζω νὰ τὶς πῶ.

Στὸν καφετζῆ ξεσπάω... φωτιὰ κι ἐκεῖνος παίρνει.
Ἀμέσως ἄνω κάτω τοῦ κάνω τὸν μπουφέ,
τὸν βρίζω καὶ μὲ βρίζει, τὸν δέρνω καὶ μὲ δέρνει,
καὶ τέλος... δὲν πληρώνω δεκάρα τὸν καφέ.
~~~~~~~~~~~~~~~

Πες το με ένα ποίημα - Σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο τὸν χαζὸ ἂς ἠμποροῦσα νὰ μὴ ζῶ μὰ ...δίχως νὰ πεθάνω.

Τεμπελιά
Δὲν ἔχω κέφι γιὰ δουλειά,
πάλι μὲ δέρνει τεμπελιὰ
καὶ κάθομαι στὸ στρῶμα...
Βρίσκω τὸ σῶμα μου βαρὺ
καὶ ὀλ᾿ ἡ γῆ δὲ μὲ χωρεῖ
κι ὁ οὐρανὸς ἀκόμα.

Κακὰ νομίζω τὰ καλὰ
καὶ βλέπω μία στὰ χαμηλὰ
καὶ μία κοιτῶ ἐπάνω...
Σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο τὸν χαζὸ
ἂς ἠμποροῦσα νὰ μὴ ζῶ
μὰ ...δίχως νὰ πεθάνω...

               και βέβαια είναι ο ανεπανάλυπτος Γιώργος Σουρής